1998

Kaq iu ka ngelur sahati shqiptarëve…
Vitet e tmerrit, 1997 – 1998.
Koha që tregoi fytyrën e vërtetë të secilit prej tyre.
Dhe pasojat ndihen dhe sot, njëzet vite më pas.
Dy dekada më vonë.

Për dy dekada shtetet bënë kërdinë me zhvillime. Ne për dy dekada e zbukuruam vendin, po nuk mundëm të vinim tru.

Burrat trima të vendit tonë që dhanë jetën për liri, po të mundeshin do e kthenin kohën pas dhe nuk do e jepnin veten për burat që jetojnë sot, në shekullin e 21.
Më mirë të na ishte shuar fara se të shtonim popullin me kafshë.

Jam e tronditur dhe e shokuar nga ngjarja që nuk ka shumë që ka ndodhur. Më janë mpirë duart dhe nuk logjikoj dot. E ulur përballë televizorit, i ngul sytë sa në tastierë e sa tek lajmi.
Vret një 21 vjeçare dhe më pas plagos veten.” Kjo është dashuria e kohëve të sotme?!
T’i marrësh jetën dikujt se nuk pranon të lidhet? Të të dojë?
Po kush dreqin ta jep të drejtën ty të vendosësh për t’i marrë dikujt jetën?
Se nëse mendon se ta jep burrëria që ke mes këmbëve, më vjen keq të të them që
ti s’je burrë.

Se të jesh burrë do të thotë të duash, të respektosh, të mbështesësh një femër.
Ashtu siç bën me mamanë dhe motrën që ke në shtëpi, ashtu duhet të sillesh dhe me femrat e tjera.
Ashtu siç do që motrën tënde ta respektojnë meshkujt e tjerë, ashtu respektoji dhe ti motrat e këtyre meshkujve.

E më kujtohet shkrimi i Neda Ballukut: “Po ç’a burri je o plak! O dak! O shok! O njish! O trap! O trap kaluar trapi!” dhe vazhdoj të kem tendenca mazokiste për këtë lloj specie kafshësh me fytyrë njerëzish.

Organet kompetente të merren me hapje spitalesh për të sëmurët mendorë.
Të merren masa ekstreme për këta njerëz.
Shoqëria është në rrezik.
Nesër mund t’i ndodhë kujtdo.
Merrni masa para se të jetë vonë.

 

Advertisements

Të përpiktë si gjermanët

Ma merr mendja se shumë prej jush kanë qenë në pozitat e mia. Duke kërkuar punë, sa andej – këtej, duke shkuar në intervista e duke takuar shumë punëdhënës. 

Në manualin e punëkërkuesit, i cili është i tejmbushur me këshilla nga miqtë, nga të afërmit, nga trajnues të ndryshëm, apo dhe në internet, kemi tri fazat e një interviste për punë. Pra, aplikimi, intervista dhe faza post intervistë. 

Qëllimi i këtij postimi nuk është t’ju japë më shumë leksione, por të evidentojë problematikat që ekzistojnë. 

Të vjen email-i konfirmues për intervistën. Fillon bëhesh gati. Zgjedh çfarë do veshësh. Mendon se për çfarë mund të të pyesin, si do iu përgjigjesh, e me radhë. Ndërkohë, një ditë më përpara shkon dhe të gjesh vendin që të mos vonohesh. 

Nëse një punëkërkues shkon me vonesë ditën e intervistimit për 1001 arsye, atëherë ai automatikisht është tek lista e zezë, duke u cilësuar si jokorrekt, aspak i besueshëm për detyrat e të ardhmes në rast përzgjedhjeje, e kështu me radhë. 

Por nëse vonohet punëdhënësi, ne u dashkemi ta mirëkuptojmë. Sepse ai person mund të jetë shefi ynë i ardhshëm. 

A nuk më lind dhe mua e drejta të aludoj se ky person mund të më vonojë pagën po aq sa vonohet për të më marrë në intervistë? Se dhe ai nuk është korrekt?

Unë e di që shoqëria jonë është e projektuar për të mos zbatuar oraret. Do ishte mrekulli sikur të mos vonoheshim as për orën kur e lëmë për kafe. Por është tjetër gjë të vonohesh me një shok a një shoqe dhe tjetër gjë të mos jesh aspak profesional. 

Dhe pikërisht këtu çalojmë. Ne nuk dimë të ndajmë punën nga qejfi dhe nga lidhjet shoqërore apo familjare. 

I ftohti më ngroh zemrën…!

Është pikërisht kjo periudhë e vitit…
Kjo që i bën njerëzit më njerëzorë. Të mirë, të sjellshëm, të kujdesshëm. I bën njerëzit të duan më shumë, të flasin më shumë, të dalin më shumë.

Është koha kur ne ia kuptojmë vlerën kohës dhe njëri – tjetrit. Një vit bëhet gati të ikë e t’ja lërë vendin ëndrrave, shpresave dhe objektivave të reja. Dhe këtu e kuptojmë se ne kemi nevojë për njerëz.
Kemi nevojë për një dorë që të na largojë nga monotonia, një vesh që të na dëgjojë, një shpatull ku të mbështetemi, një sy që të shohë brenda nesh.
Kemi nevojë të flasim qoftë dhe se si kaluam ditën apo çfarë hëngrëm për drekë. Të flasim për universin dhe poezinë. Për shkencën dhe dashurinë. Për ndjenjat…

Capture.JPG

Është pikërisht kjo periudhë e vitit…
Kjo periudhë që na vesh si arusha polarë dhe na bën të qeshim me hundët e skuqura e duart e mpira nga të ftohtët. Kjo që na mbush plot jetë…
Kjo që na sjell rrotull tavolinës me një filxhan të nxehtë çaji apo kakaoje. Me një gotë verë e gështenja.
Kjo që na ul pranë zjarrit bubulak. Kjo që na mbështjell ngrohtë me batanije e një libër ose na çon përpara televizorit për të parë filmat klasikë të Disney-t, pavarësisht moshës.
Kjo që na bën të harrojmë celularin dhe iPad-in diku në qosh të divanit.

Është pikërisht kjo periudhë e vitit…                                                                                                  Periudha e dritave dhe zbukurimeve shumëngjyrëshe. Ndoshta koha kur ne realisht përpiqemi me mish e shpirt t’i dhurojmë ç’të mundemi të dashurve tanë. Diçka që e kanë pritur prej kohësh. E nëse nuk ia dalim, le t’ju dhurojmë dashuri dhe shumë kohë. Kohë për të shpenzuar me ta, kohë për t’i dëgjuar e për t’i motivuar.

Capture

Eh, ta dinte kjo periudhë zjarrin që jeton brenda secilit… Shpresat dhe ëndrrat… Dashurinë… Ta dinte kjo periudhë, do ishte xheloze për veten që na sjell kaq ndjesi të bukura.

Pikërisht në periudha të tilla ne takohemi me atë shoqen që kemi gjithë vitin që themi “Do flasim dhe e lëmë të takohemi një ditë!”. Ajo që na kujton atë ish-të dashurin që na solli aq shumë emocione. Ajo që na kujton njerëzit tanë të dashur që nuk jetojnë më.

Në periudha të tilla ne kujtojmë, tregojmë, dëgjojmë.
Në periudha të tilla ne e shfaqim dashurinë.
Sepse në periudha të tilla zemrën na e ngroh i ftohti i muajit të fundit…

 


Me shumë dashuri, ju uroj Gëzuar Festat! Qoftë 2018 viti i përmbushjes suaj në çdo aspekt.

Përqafime,
Xhes’

Capture.JPG

Leos

5 vite.

1.826 ditë.

43.824 orë.

2.629.440 minuta.

157.766.400 sekonda.

Kaq kohë ka kaluar, Leo, që nga momenti kur ti ndale së marri frymë.

Shpesh më duket vetja e vogël. Nëse do më pyesnin se ku e kam babin, do përgjigjesha se ka shkuar deri diku. Por një ditë do vijë. Një ditë…

Truri im e ka të vështirë ta kapërdijë faktin se ti nuk je më. Ke pesë vite që ke pushuar së frymuari, se për të jetuar, ti jeton ende. Jeton në çdo send, në çdo orendi. Jeton në shaka e fotografi. Jeton në çdo frymëmarrje tonën.

Nëse do filloja të përshkruaja se sa më mungon, ndjekësit e mi besnikë, të cilët numërohen me gishtat e duarve, do përmendnin ato gjëra që unë them gjithmonë. Cigaren, dorën, të qeshurën, zgjuarsinë dhe puthjen-e-natës-së-mirë.

Por unë do përmend tjetër gjë sot.

Kalove një jetë të vështirë e plot sakrifica. U stërmundove për të na siguruar çdo gjë kemi e për të na formuar që të jemi krenare teksa themi se jemi vajzat tuaja.

Nuk e di nëse një ditë do ta shpërblej çdo gjë ke bërë për ne, për mua, por di të them se do të bëj krenar edhe aty ku je. Mes ëngjëjsh.

Prindërit si puna jote, Leo, janë heronj mes të gjallëve. Ndaj për ty uroj që të prehesh në paqe e kujtimi yt do jetë gjithmonë i paharruar për ne, kurse për të tjerë prindër si puna jote, përfshirë këtu heroinën time, rrofshi e qofshi. Ju paçim me jetë!

Faleminderit për çfarë bëni për ne! Një ditë do ua shpërblejmë mundin.

Ua the o At’ Gjergj Fishta, po kujt ua the thuaj…

Gjithmonë kur unë kam për të lexuar, më dalin poste të atilla, që më shpërqëndrojnë nga detyrimet e mia dhe ulem e shkruaj. Dhe arrij të ndjej mllefin tim kur tastet e laptopit kërcasin fort nën prekjen time.

29 Nëntor. Dita e Çlirimit të Shqipërisë. Deri këtu, bukuri.

Por jo. Ja ku shoh një post. Edhe një post tjetër. Edhe një tjetër. Si dreqin humbëm mundësinë t’i kishim të gjithë analistë? Anal-istë. Se domosdo jemi mësuar kur në emisionet më të ndjekura nga shqiptarët shohim të njëjtat fytyra që diskutojnë për ekonominë, politikën, kulturën e më the të thashë.

Dhe ja analistët tanë që postojnë për çdo fenomen. Për çdo ditë. Për çdo festë. Ata kanë gjithmonë diçka për të thënë, për të ndarë me të tjerët. Një mendim të vyer shumë. Një fjalë të urtë.

E papritur sheh se si flasin për të shkuarën e kombit tonë, që si çdo regjim tjetër i ka aty të vetat. Si të mirat, ashtu dhe të këqijat. Flasin me mllef, thua se të gjithë ishin pjesë e asaj kohe, ndërkohë që pjesa më e madhe e këtyre analistëve lindën në vitet ’90.
Shumë prej jush do vijnë e do më thonë se jam një spurdhjake komunizmi ndoshta, por jo.
Jam një njeri objektiv. Jam ai person i cili vlerëson të shkuarën dhe të tashmen me të njëjtin objektivizëm. Sepse mesa kam lexuar, kam dalë në konkluzionin se një vend nuk bëhet dot, përsa kohë që qytetarët e tij nuk dinë të vlerësojnë të shkuarën dhe të mësojnë nga gabimet e saj. Një vend si i yni, me një histori tejet të pasur, por me njerëz që mundohen ta përdhosin. Dhe e dini? Fakti që ne mundohemi të zhdukim gjurmët e së shkuarës, nuk na civilizon. Përkundrazi. Sjell degradim.

Fjala vjen, në Tiranë sheh statujën e Mbretit Zog. Mesa mbaj mend unë, mbreti ynë u arratis nga vendi i “armatosur” mirë me florinj. Dhe ne e lartësojmë figurën e tij. Dhe bëjmë shumë mirë.
Por nuk e kam parë statujën e ish-diktatorit tonë. Përse?

Përse vendet, të cilët kanë pasur diktatorët më të mëdhenj të të gjithë kohërave si Hitleri e Stalini  me shokë, i ruajnë me fanatizëm objektet e ndërtuara aso kohe, apo statujat e tyre?

Sepse ato vende, kanë mësuar. Ndaj janë aty ku janë sot. Dhe ne jemi këtu. Duke bërë analistin për çdo gjë. Dhe unë jam këtu, duke u shpërqëndruar e duke shkruar për ju.
Për Shqipërinë që u bë dhe për shqiptarët që s’do bëhen kurrë.

Dhe tani, shkoni uroni Festat e Nëntorit në anglisht, se shqipes nuk ia pa kush hajrin.

 

Një ditë normale në auditor*

Pra, siç e dini, unë vazhdoj studimet e nivelit master. E teksa muajt e fundit më ndajnë nga ai titulli që dikur më dukej aq i madh, aq më ndajnë dhe nga ai titull që sot s’po më bën më përshtypje. E pse të më bëjë, fundja?
Kur pedagogët ironizojnë, thua se përpara kanë nxënës e jo studentë (gjë që sërish nuk është normale, por thua hajde se po e tolerojmë meqë janë më të vegjël e medemek nuk marrin vesh), nuk është se do më bëjë dhe aq përshtypje.

“Uh, shkenca e gjallë ju. Ah, mjerë ne.”

Është e vërtetë që ne studentët s’jemi askushi të gjykojmë gradat e punën e tyre të palodhur për vite me radhë, por ama një gjykim të vogël çoç dimë ta japim dhe ne. E kuptojmë që libri që na jepni të blejmë është i përkthyer. E dimë që prezantimet nuk i bëni vetë, por i përktheni. E kemi vënë re dhe që metodologjia juaj s’është aspak interaktive dhe pastaj kur pyesni s’ju pëlqen pasiviteti ynë. E kemi kuptuar dhe që të mbash mbi supe ato tituj do të thotë të ofendosh vartësit e studentët. I dimë ne, i dimë të gjitha. Por nuk flasim. Na thoni ju sa herë, “po flisni more, flisni se ju e bëni ligjin këtu; mos rrini kështu se mendoni se do ju marrim inat e s’do ju japim notën”. Por në fund, për të na marrë në punë, atë mesataren shikoni. Me atë notën që juve e ulët sepse ndokush pati guxim e foli.

Mbase shumë prej tyre iu ka ardhur në majë të hundës të shpjegojnë të njëjtën gjë gjithmonë, por ky nuk është faji i studentëve. Nuk është faji ynë nëse jeni të pakënaqur nga jeta a të papaguar nga puna. Ne paguajmë… jo, më saktë, prindërit tanë paguajnë një qerre me lekë që ne të marrim diçka prej jush. Dhe ajo çfarë marrim në këmbim janë fjalë të tipit “Oh, po. Do bëheni të gjithë shkencëtarë e docentë e doktorë ju.”

Po, keni shumë të drejtë. Mbase të gjithë nuk bëhemi dot. Sistemi vërtetë nuk duhet të funksionojë kështu. Ku po zhduken profesionistët dhe po dalim të gjithë shkencëtarë e doktorë. Por mos harroni, se nëse sistemi është këtu ku është sot, njëri prej faktorëve jeni dhe ju. Ju përbëni shtyllën e arsimit. Ju ngrijeni zërin fort, se jo të gjithëve ua pret për shkollë. Por siç e keni sjellë ju punën dhe kushtet e punës, sot dhe me master e jalla të punësohesh. E pastaj është faji ynë që kërkojmë të arsimohemi më tej.

Tani, vërtetë mendoni se nuk ka tregu vend për ne, apo ju po ndjeni konkurrencën?

Related image

 


*Sqarim: Pyll pa derra nuk ka.

Të shpëlarë mendërisht

Supozohet se po lexoj për testin që kam nesër. Por ndërkohë, komshiu ngjitur po shikon televizor. E dëgjoj teksa qesh me të madhe dhe tani që po shkruaj. E ka ngritur zërin në kupë të qiellit dhe ndërkohë veshët e mi arritën të dëgjoj zërin e asaj… gjigandes së televizionit… ajo që s’di të flasë shqip e s’di të artikulohet… e tëra dhe e bëra Filan Fistekja.

Pra, a mund të më thoni nëse mund të shkojë më keq se kaq e ardhmja e televizioneve shqiptare?

Jam shumë dakord që silikoni të bën shumë të lezetshme për të tërhequr audiencën. Por a është përmbajtja që i ofrohet audiencës po aq ndjellëse sa silikoni?

Duhet patjetër që çdo gjë në vendin tonë të rrotullohet rreth pamjes së jashtme? Po talenti? Emocioni që i fal publikut? Apo kush ia pa hajrin thuaj…

Le të shtojmë numrin e emisioneve idiote pa një qëllim në vetvete.
Marrim ca personazhe të famshëm ose ndryshe VIP (very idiot person). Mundësisht të mos dinë të lidhin dy fjalë bashkë. Pastaj të thonë batuta të parapërgatitura dhe të fillojnë të ngrenë zërin dhe debatojnë pa lidhje. Ndërkohë, të gjithë të fillojnë të flasin dhe të përdorin fjalor si çunat e lagjes kur luajnë kalçeto. Edhe ja pra, bac, u kry! Emisioni më i ndjekur nga të gjithë shqiptarët.

E di që çdo gjë rrotullohet rreth biznesit por do ishte më shumë fitimprurëse nëse do kishit pak më tepër vizion dhe të mos tregoheshit kaq dritëshkurtër. Megjithëse ç’them dhe unë?! Mirë e  bëni… Përsa kohë keni një popull si i yni… Shumë mirë e bëni. Fundja, se mos çaloi gomari nga veshët…

Image result for tv brainwash