A Christmas story of burden

Rain flows in the pale skin
Rain flows in the heart of the cursed
Cursed by birth and by society marked to life

Rain turned to holy water by the virgin Mary
Mary not from the bible but from the one sealing thy fate of the cursed

Cursed and lost in tears and bloody memories
Eager to forget eager to forget
A damming memory of an unfought war
War originated by the boiling fires of unresolved past issues
Now he lies in purgatory… .

Hopeless was the will
And hopeless was the memory of a genuine feeling
Desire to change a lost soul
A lost soul hoping for redemption
Redemption brought by the legendary ghosts of past Christmasses.

Well, where there is will, there is hope said a voice from afar hiding in a blue mist.

Advertisements

Started from the bottom

Kohët e fundit, kam pësuar një krizë të identitetit. Kam harruar se çfarë realisht mund të bëj dhe çfarë aftësish kam për të arritur aty ku dua.
Kohët e fundit jam ndjerë e ndryshur për të shprehur çfarë kam në mendje nga frika se mos gaboj.
A kam gabuar? Sigurisht. E di dhe vetë që kam gabuar dhe po vazhdoj të gaboj.

E mira është që e kam kuptuar gabimin. E keqja është që akoma nuk kam marrë masa për ta përmirësuar gabimin, pra vazhdon gabimi. Po shpresoj të gjej shkëndijën për ta marrë situatën nën kontroll para se të jetë vonë.

Ndaj mu desh të ktheja kokën pas, për të parë se ku nisi çdo gjë. Ma këshilloi një mik i vjetër këtë dhe kur fillova ta mendoja, po ndihesha më mirë.

Prandaj po filloj ta ndaj dhe me ju.
E gjitha nisi kur isha 15 vjeç dhe vendosa të kërkoja për punën time të parë. Asokohe askush nuk do më lejonte të punoja vend e pa vend, kështu që fillova tek një kushëriri im shitëse në dyqanin e tij. Puna ime e parë verore, rroga ime e parë. Zgjati thuajse 3 muaj. Jo keq si eksperiencë sepse aty fillova të mësoj komunikimin me klientët.

Pastaj kaloi një periudhë e gjatë qetësie me prioritete të tjera dhe u riktheva në botën e punës pas thuajse 3 vjetësh. Fillova në një kompani filtrash uji në marketing të drejtpërdrejtë, gjë e cila zgjati disa muaj. Ndonëse nuk u pagova kurrë mësova shumë. Përveçse si të dalloja oportunistët, vazhdova të thelloja njohuritë në lidhje me komunikimin me klientët.

Rikthehem sërish në botën e punës, por kësaj radhe në një agjensi udhëtimi. Sërish zgjati disa muaj. Në fakt ishte një punë e këndshme ku mësoje dhe shihje shumë. Ku përballeshe me lloj lloj klientësh dhe gjithmonë mësoje diçka të re.

Gjatë kësaj kohe diplomohem nga shkolla e lartë dhe menjëherë më jepet një mundësi tjetër për të filluar si ndihmës specialiste në projektin pilot të Drejtorisë së Përgjithshme të Tatimeve. Eksperiencë e paharrueshme, për hir të së vërtetës. Njoha persona të mrekullueshëm që ndanë me mua sekretet e zanatit, por dhe persona që më mësuan se si unë nuk doja të bëhesha “kur të rritesha”. Po aty fillova të spikas si një person i shkathët, që i çonte gjërat deri në fund. Person që iu dhanë shumë përgjegjësi për pozicionin që mbulonte. Thuajse një vit pune dhe goxha produktive.

Tani jam në prag të diplomimit në master.
Dhe kam disa muaj që kam filluar punë. E nisa si internship meqënëse më duhet të bëja praktikën e masterit. Periudha ime e provës zgjati një jave dhe u emërova si Junior Account Manager. Fillova të punoja fort dhe sërish spikata. Mbas thuajse 3 muajsh promovohem në Account Manager. Jo keq, apo jo?

Në fakt aspak keq. Ndonëse vazhdoj të ndihem Junior në vetvete sepse kam akoma shumë për të mësuar, titulli i ri që i sigurova vetes (ndonëse isha dhe pak me fat), më kanë dhënë shumë përgjegjësi mbi supe.

Ndonjëherë mendoj nëse ishte diçka e mirë kjo që më ndodhi apo jo. Ndonjëherë lodhem sepse shumë gjëra nuk i kuptoj. Ndonjëherë dua të dorëzohem. Por aq sa dua, aq edhe nuk dua. Çmenduri, apo jo?

Nëse ti i dashur lexues u konfuzove nga mendimet e mia, imagjinoje se ç’është duke ndodhur brenda meje në këto çaste.

Shpresoj që nëse dhe ti ndihesh si unë, të kthesh kokën pas për të parë sa larg ke arritur. Pastaj të kujtohesh se ku dëshiron të shkosh dhe të shohësh vetëm përpara.

1998

Kaq iu ka ngelur sahati shqiptarëve…
Vitet e tmerrit, 1997 – 1998.
Koha që tregoi fytyrën e vërtetë të secilit prej tyre.
Dhe pasojat ndihen dhe sot, njëzet vite më pas.
Dy dekada më vonë.

Për dy dekada shtetet bënë kërdinë me zhvillime. Ne për dy dekada e zbukuruam vendin, po nuk mundëm të vinim tru.

Burrat trima të vendit tonë që dhanë jetën për liri, po të mundeshin do e kthenin kohën pas dhe nuk do e jepnin veten për burat që jetojnë sot, në shekullin e 21.
Më mirë të na ishte shuar fara se të shtonim popullin me kafshë.

Jam e tronditur dhe e shokuar nga ngjarja që nuk ka shumë që ka ndodhur. Më janë mpirë duart dhe nuk logjikoj dot. E ulur përballë televizorit, i ngul sytë sa në tastierë e sa tek lajmi.
Vret një 21 vjeçare dhe më pas plagos veten.” Kjo është dashuria e kohëve të sotme?!
T’i marrësh jetën dikujt se nuk pranon të lidhet? Të të dojë?
Po kush dreqin ta jep të drejtën ty të vendosësh për t’i marrë dikujt jetën?
Se nëse mendon se ta jep burrëria që ke mes këmbëve, më vjen keq të të them që
ti s’je burrë.

Se të jesh burrë do të thotë të duash, të respektosh, të mbështesësh një femër.
Ashtu siç bën me mamanë dhe motrën që ke në shtëpi, ashtu duhet të sillesh dhe me femrat e tjera.
Ashtu siç do që motrën tënde ta respektojnë meshkujt e tjerë, ashtu respektoji dhe ti motrat e këtyre meshkujve.

E më kujtohet shkrimi i Neda Ballukut: “Po ç’a burri je o plak! O dak! O shok! O njish! O trap! O trap kaluar trapi!” dhe vazhdoj të kem tendenca mazokiste për këtë lloj specie kafshësh me fytyrë njerëzish.

Organet kompetente të merren me hapje spitalesh për të sëmurët mendorë.
Të merren masa ekstreme për këta njerëz.
Shoqëria është në rrezik.
Nesër mund t’i ndodhë kujtdo.
Merrni masa para se të jetë vonë.

 

Të përpiktë si gjermanët

Ma merr mendja se shumë prej jush kanë qenë në pozitat e mia. Duke kërkuar punë, sa andej – këtej, duke shkuar në intervista e duke takuar shumë punëdhënës. 

Në manualin e punëkërkuesit, i cili është i tejmbushur me këshilla nga miqtë, nga të afërmit, nga trajnues të ndryshëm, apo dhe në internet, kemi tri fazat e një interviste për punë. Pra, aplikimi, intervista dhe faza post intervistë. 

Qëllimi i këtij postimi nuk është t’ju japë më shumë leksione, por të evidentojë problematikat që ekzistojnë. 

Të vjen email-i konfirmues për intervistën. Fillon bëhesh gati. Zgjedh çfarë do veshësh. Mendon se për çfarë mund të të pyesin, si do iu përgjigjesh, e me radhë. Ndërkohë, një ditë më përpara shkon dhe të gjesh vendin që të mos vonohesh. 

Nëse një punëkërkues shkon me vonesë ditën e intervistimit për 1001 arsye, atëherë ai automatikisht është tek lista e zezë, duke u cilësuar si jokorrekt, aspak i besueshëm për detyrat e të ardhmes në rast përzgjedhjeje, e kështu me radhë. 

Por nëse vonohet punëdhënësi, ne u dashkemi ta mirëkuptojmë. Sepse ai person mund të jetë shefi ynë i ardhshëm. 

A nuk më lind dhe mua e drejta të aludoj se ky person mund të më vonojë pagën po aq sa vonohet për të më marrë në intervistë? Se dhe ai nuk është korrekt?

Unë e di që shoqëria jonë është e projektuar për të mos zbatuar oraret. Do ishte mrekulli sikur të mos vonoheshim as për orën kur e lëmë për kafe. Por është tjetër gjë të vonohesh me një shok a një shoqe dhe tjetër gjë të mos jesh aspak profesional. 

Dhe pikërisht këtu çalojmë. Ne nuk dimë të ndajmë punën nga qejfi dhe nga lidhjet shoqërore apo familjare. 

I ftohti më ngroh zemrën…!

Është pikërisht kjo periudhë e vitit…
Kjo që i bën njerëzit më njerëzorë. Të mirë, të sjellshëm, të kujdesshëm. I bën njerëzit të duan më shumë, të flasin më shumë, të dalin më shumë.

Është koha kur ne ia kuptojmë vlerën kohës dhe njëri – tjetrit. Një vit bëhet gati të ikë e t’ja lërë vendin ëndrrave, shpresave dhe objektivave të reja. Dhe këtu e kuptojmë se ne kemi nevojë për njerëz.
Kemi nevojë për një dorë që të na largojë nga monotonia, një vesh që të na dëgjojë, një shpatull ku të mbështetemi, një sy që të shohë brenda nesh.
Kemi nevojë të flasim qoftë dhe se si kaluam ditën apo çfarë hëngrëm për drekë. Të flasim për universin dhe poezinë. Për shkencën dhe dashurinë. Për ndjenjat…

Capture.JPG

Është pikërisht kjo periudhë e vitit…
Kjo periudhë që na vesh si arusha polarë dhe na bën të qeshim me hundët e skuqura e duart e mpira nga të ftohtët. Kjo që na mbush plot jetë…
Kjo që na sjell rrotull tavolinës me një filxhan të nxehtë çaji apo kakaoje. Me një gotë verë e gështenja.
Kjo që na ul pranë zjarrit bubulak. Kjo që na mbështjell ngrohtë me batanije e një libër ose na çon përpara televizorit për të parë filmat klasikë të Disney-t, pavarësisht moshës.
Kjo që na bën të harrojmë celularin dhe iPad-in diku në qosh të divanit.

Është pikërisht kjo periudhë e vitit…                                                                                                  Periudha e dritave dhe zbukurimeve shumëngjyrëshe. Ndoshta koha kur ne realisht përpiqemi me mish e shpirt t’i dhurojmë ç’të mundemi të dashurve tanë. Diçka që e kanë pritur prej kohësh. E nëse nuk ia dalim, le t’ju dhurojmë dashuri dhe shumë kohë. Kohë për të shpenzuar me ta, kohë për t’i dëgjuar e për t’i motivuar.

Capture

Eh, ta dinte kjo periudhë zjarrin që jeton brenda secilit… Shpresat dhe ëndrrat… Dashurinë… Ta dinte kjo periudhë, do ishte xheloze për veten që na sjell kaq ndjesi të bukura.

Pikërisht në periudha të tilla ne takohemi me atë shoqen që kemi gjithë vitin që themi “Do flasim dhe e lëmë të takohemi një ditë!”. Ajo që na kujton atë ish-të dashurin që na solli aq shumë emocione. Ajo që na kujton njerëzit tanë të dashur që nuk jetojnë më.

Në periudha të tilla ne kujtojmë, tregojmë, dëgjojmë.
Në periudha të tilla ne e shfaqim dashurinë.
Sepse në periudha të tilla zemrën na e ngroh i ftohti i muajit të fundit…

 


Me shumë dashuri, ju uroj Gëzuar Festat! Qoftë 2018 viti i përmbushjes suaj në çdo aspekt.

Përqafime,
Xhes’

Capture.JPG

Leos

5 vite.

1.826 ditë.

43.824 orë.

2.629.440 minuta.

157.766.400 sekonda.

Kaq kohë ka kaluar, Leo, që nga momenti kur ti ndale së marri frymë.

Shpesh më duket vetja e vogël. Nëse do më pyesnin se ku e kam babin, do përgjigjesha se ka shkuar deri diku. Por një ditë do vijë. Një ditë…

Truri im e ka të vështirë ta kapërdijë faktin se ti nuk je më. Ke pesë vite që ke pushuar së frymuari, se për të jetuar, ti jeton ende. Jeton në çdo send, në çdo orendi. Jeton në shaka e fotografi. Jeton në çdo frymëmarrje tonën.

Nëse do filloja të përshkruaja se sa më mungon, ndjekësit e mi besnikë, të cilët numërohen me gishtat e duarve, do përmendnin ato gjëra që unë them gjithmonë. Cigaren, dorën, të qeshurën, zgjuarsinë dhe puthjen-e-natës-së-mirë.

Por unë do përmend tjetër gjë sot.

Kalove një jetë të vështirë e plot sakrifica. U stërmundove për të na siguruar çdo gjë kemi e për të na formuar që të jemi krenare teksa themi se jemi vajzat tuaja.

Nuk e di nëse një ditë do ta shpërblej çdo gjë ke bërë për ne, për mua, por di të them se do të bëj krenar edhe aty ku je. Mes ëngjëjsh.

Prindërit si puna jote, Leo, janë heronj mes të gjallëve. Ndaj për ty uroj që të prehesh në paqe e kujtimi yt do jetë gjithmonë i paharruar për ne, kurse për të tjerë prindër si puna jote, përfshirë këtu heroinën time, rrofshi e qofshi. Ju paçim me jetë!

Faleminderit për çfarë bëni për ne! Një ditë do ua shpërblejmë mundin.

Ua the o At’ Gjergj Fishta, po kujt ua the thuaj…

Gjithmonë kur unë kam për të lexuar, më dalin poste të atilla, që më shpërqëndrojnë nga detyrimet e mia dhe ulem e shkruaj. Dhe arrij të ndjej mllefin tim kur tastet e laptopit kërcasin fort nën prekjen time.

29 Nëntor. Dita e Çlirimit të Shqipërisë. Deri këtu, bukuri.

Por jo. Ja ku shoh një post. Edhe një post tjetër. Edhe një tjetër. Si dreqin humbëm mundësinë t’i kishim të gjithë analistë? Anal-istë. Se domosdo jemi mësuar kur në emisionet më të ndjekura nga shqiptarët shohim të njëjtat fytyra që diskutojnë për ekonominë, politikën, kulturën e më the të thashë.

Dhe ja analistët tanë që postojnë për çdo fenomen. Për çdo ditë. Për çdo festë. Ata kanë gjithmonë diçka për të thënë, për të ndarë me të tjerët. Një mendim të vyer shumë. Një fjalë të urtë.

E papritur sheh se si flasin për të shkuarën e kombit tonë, që si çdo regjim tjetër i ka aty të vetat. Si të mirat, ashtu dhe të këqijat. Flasin me mllef, thua se të gjithë ishin pjesë e asaj kohe, ndërkohë që pjesa më e madhe e këtyre analistëve lindën në vitet ’90.
Shumë prej jush do vijnë e do më thonë se jam një spurdhjake komunizmi ndoshta, por jo.
Jam një njeri objektiv. Jam ai person i cili vlerëson të shkuarën dhe të tashmen me të njëjtin objektivizëm. Sepse mesa kam lexuar, kam dalë në konkluzionin se një vend nuk bëhet dot, përsa kohë që qytetarët e tij nuk dinë të vlerësojnë të shkuarën dhe të mësojnë nga gabimet e saj. Një vend si i yni, me një histori tejet të pasur, por me njerëz që mundohen ta përdhosin. Dhe e dini? Fakti që ne mundohemi të zhdukim gjurmët e së shkuarës, nuk na civilizon. Përkundrazi. Sjell degradim.

Fjala vjen, në Tiranë sheh statujën e Mbretit Zog. Mesa mbaj mend unë, mbreti ynë u arratis nga vendi i “armatosur” mirë me florinj. Dhe ne e lartësojmë figurën e tij. Dhe bëjmë shumë mirë.
Por nuk e kam parë statujën e ish-diktatorit tonë. Përse?

Përse vendet, të cilët kanë pasur diktatorët më të mëdhenj të të gjithë kohërave si Hitleri e Stalini  me shokë, i ruajnë me fanatizëm objektet e ndërtuara aso kohe, apo statujat e tyre?

Sepse ato vende, kanë mësuar. Ndaj janë aty ku janë sot. Dhe ne jemi këtu. Duke bërë analistin për çdo gjë. Dhe unë jam këtu, duke u shpërqëndruar e duke shkruar për ju.
Për Shqipërinë që u bë dhe për shqiptarët që s’do bëhen kurrë.

Dhe tani, shkoni uroni Festat e Nëntorit në anglisht, se shqipes nuk ia pa kush hajrin.