Kur të jesh mërzitur…

E dashur Ti,

Më vjen shumë keq që në këto momente jeta po të vë përfund. Vetëm Zoti e di se sa e vështirë është kjo situatë dhe duket sikur asgjë nuk mund ta mbushë. Të them të drejtën, nuk e di nëse jam në pozitat e duhura për të të dhënë një këshillë, në mënyrë që ti ta kalosh këtë situatë. Edhe pse kushdo që ta thotë e bën për të mirën tënde, ndonjëherë është e pamundur të mendosh për njerëzit që do, kur nuk do vetveten.

Ndonjëherë, jetën duhet ta trajtosh si moti.

Ja disa gjëra të dukshme në lidhje me motin:

Është i vërtetë.

Nuk mund ta ndryshosh duke shpresuar që koha e keqe të iki tutje.

Nëse është errësirë dhe bie shi, është vërtetë errësirë dhe po bie shi dhe ti nuk mund të bësh asgjë që ta ndalosh.

Mund të jetë errësirë dhe të bjerë shi për dy javë rresht.

POR

Një ditë do dalë dielli.

Nuk është në dorën e dikujt që të kontrollojë diellin, sepse ai del vetë.

Një ditë.

Mendoj se është e njëjta gjë dhe me humorin e dikujt. Qasja e gabuar është që të mendosh se ajo që po kalon është iluzion. Nuk është. Është e vërtetë. Depresioni, ankthi, mërzia – janë po aq të vërteta sa edhe moti – DHE ASNJËRA NUK MUND TË KONTROLLOHET NGA ASKUSH. Nuk është faji i askujt për këtë.

POR

Një ditë do kalojnë.

Në të njëjën mënyrë që dikush pranon motin, ashtu duhet të pranojë dhe ndjenjat karshi jetës. “Sot është një ditë m*ti” është thënia perfekte më reale. Ajo se çfarë duhet të bësh është gjetja e një lloj çadre mendore. “E di si është puna? Po bie shi brenda meje dhe s’ka asgjë që unë mund të bëj për këtë, përveçse të pres diellin që të dalë. Kur të ndodhi, do e shijoj në maksimum.”

Nuk e di se sa e dobishme mund të jetë e gjitha kjo dhe nëse nuk është: më vjen keq. Thjesht mendova të shkruaja diçka për të uruar më të mirat për ty dhe për të të ndihmuar që të gjesh kënaqësitë e ndryshme që ofron jeta.

Përshëndetje të përzemërta,

Unë

 


Mbështetur në letrën e Stephen Fry mbi depresionin.

Related image

Advertisements

Një ditë normale në auditor*

Pra, siç e dini, unë vazhdoj studimet e nivelit master. E teksa muajt e fundit më ndajnë nga ai titulli që dikur më dukej aq i madh, aq më ndajnë dhe nga ai titull që sot s’po më bën më përshtypje. E pse të më bëjë, fundja?
Kur pedagogët ironizojnë, thua se përpara kanë nxënës e jo studentë (gjë që sërish nuk është normale, por thua hajde se po e tolerojmë meqë janë më të vegjël e medemek nuk marrin vesh), nuk është se do më bëjë dhe aq përshtypje.

“Uh, shkenca e gjallë ju. Ah, mjerë ne.”

Është e vërtetë që ne studentët s’jemi askushi të gjykojmë gradat e punën e tyre të palodhur për vite me radhë, por ama një gjykim të vogël çoç dimë ta japim dhe ne. E kuptojmë që libri që na jepni të blejmë është i përkthyer. E dimë që prezantimet nuk i bëni vetë, por i përktheni. E kemi vënë re dhe që metodologjia juaj s’është aspak interaktive dhe pastaj kur pyesni s’ju pëlqen pasiviteti ynë. E kemi kuptuar dhe që të mbash mbi supe ato tituj do të thotë të ofendosh vartësit e studentët. I dimë ne, i dimë të gjitha. Por nuk flasim. Na thoni ju sa herë, “po flisni more, flisni se ju e bëni ligjin këtu; mos rrini kështu se mendoni se do ju marrim inat e s’do ju japim notën”. Por në fund, për të na marrë në punë, atë mesataren shikoni. Me atë notën që juve e ulët sepse ndokush pati guxim e foli.

Mbase shumë prej tyre iu ka ardhur në majë të hundës të shpjegojnë të njëjtën gjë gjithmonë, por ky nuk është faji i studentëve. Nuk është faji ynë nëse jeni të pakënaqur nga jeta a të papaguar nga puna. Ne paguajmë… jo, më saktë, prindërit tanë paguajnë një qerre me lekë që ne të marrim diçka prej jush. Dhe ajo çfarë marrim në këmbim janë fjalë të tipit “Oh, po. Do bëheni të gjithë shkencëtarë e docentë e doktorë ju.”

Po, keni shumë të drejtë. Mbase të gjithë nuk bëhemi dot. Sistemi vërtetë nuk duhet të funksionojë kështu. Ku po zhduken profesionistët dhe po dalim të gjithë shkencëtarë e doktorë. Por mos harroni, se nëse sistemi është këtu ku është sot, njëri prej faktorëve jeni dhe ju. Ju përbëni shtyllën e arsimit. Ju ngrijeni zërin fort, se jo të gjithëve ua pret për shkollë. Por siç e keni sjellë ju punën dhe kushtet e punës, sot dhe me master e jalla të punësohesh. E pastaj është faji ynë që kërkojmë të arsimohemi më tej.

Tani, vërtetë mendoni se nuk ka tregu vend për ne, apo ju po ndjeni konkurrencën?

Related image

 


*Sqarim: Pyll pa derra nuk ka.

Të shpëlarë mendërisht

Supozohet se po lexoj për testin që kam nesër. Por ndërkohë, komshiu ngjitur po shikon televizor. E dëgjoj teksa qesh me të madhe dhe tani që po shkruaj. E ka ngritur zërin në kupë të qiellit dhe ndërkohë veshët e mi arritën të dëgjoj zërin e asaj… gjigandes së televizionit… ajo që s’di të flasë shqip e s’di të artikulohet… e tëra dhe e bëra Filan Fistekja.

Pra, a mund të më thoni nëse mund të shkojë më keq se kaq e ardhmja e televizioneve shqiptare?

Jam shumë dakord që silikoni të bën shumë të lezetshme për të tërhequr audiencën. Por a është përmbajtja që i ofrohet audiencës po aq ndjellëse sa silikoni?

Duhet patjetër që çdo gjë në vendin tonë të rrotullohet rreth pamjes së jashtme? Po talenti? Emocioni që i fal publikut? Apo kush ia pa hajrin thuaj…

Le të shtojmë numrin e emisioneve idiote pa një qëllim në vetvete.
Marrim ca personazhe të famshëm ose ndryshe VIP (very idiot person). Mundësisht të mos dinë të lidhin dy fjalë bashkë. Pastaj të thonë batuta të parapërgatitura dhe të fillojnë të ngrenë zërin dhe debatojnë pa lidhje. Ndërkohë, të gjithë të fillojnë të flasin dhe të përdorin fjalor si çunat e lagjes kur luajnë kalçeto. Edhe ja pra, bac, u kry! Emisioni më i ndjekur nga të gjithë shqiptarët.

E di që çdo gjë rrotullohet rreth biznesit por do ishte më shumë fitimprurëse nëse do kishit pak më tepër vizion dhe të mos tregoheshit kaq dritëshkurtër. Megjithëse ç’them dhe unë?! Mirë e  bëni… Përsa kohë keni një popull si i yni… Shumë mirë e bëni. Fundja, se mos çaloi gomari nga veshët…

Image result for tv brainwash

The Devil made me do it

Unë do të digjem në ferr

Ti do të digjesh në ferr

Ai/Ajo do të digjet në ferr

Ne do të digjemi në ferr

Ju do të digjeni në ferr

Ata/Ato do të digjen në ferr
Pyetje?! 

Pse do të digjemi në ferr? 

Më vjen keq të ta them, se mbase nuk e ke vënë re, por shenjtët kanë vdekur. 

Përse e them këtë? Paska akoma njerëz të mirë? Ku kështu? Ku jetojnë? Se unë nuk kam parë askënd më këto tipare që thua ti. 

Oh, prit. Mbase ke të drejtë. I kam parë. Në qivure. Sa herë ndërrojnë jetët, pagëzohen shenjtorë. “Gjynah! Ishte njeri i mirë.”

Përse tallem? Unë tallem? 

Po ja, ta shpjegoj unë. Të gjithë propagandojmë se jemi të mirë, altruistë, se si ne s’bën më nëna. 

Kur vjen puna, jemi ne që themi një mijë e një të zeza për këdo. Marrim një kënaqësi të brendshme kur shajmë, ofendojmë, i bëjmë të tjerët të ndihen keq. Kalojmë në ekstazë kur personi tjetër skuqet e i mbushen sytë e mundohet të kundërshtojë për të na thënë dhe ai diçka që të ndihemi keq, por pa sukses, sepse niveli i vetëvlerësimit të tyre është nën zero. 

Ne i komplimentojmë sa herë nuk ngjajnë bukur sepse nuk duam tu themi asnjëherë një fjalë të ngrohtë kur e meritojnë. E pse t’ua themi? Kur të shkojnë në botën e përtejme do iu thurim lavde e do shpërndajmë postime ngushëlluese me fjalë që nuk i ndjemë kurrë. Ose mbase dhe i ndjemë por nuk kishim fytyrë t’ja u thonim. Si t’ja u thonim? Që të na binte shpirti në qetësi? E ç’do fitonim?

Asgjë. Ja ta them unë. Asgjë prej gjëje. Do e justifikonim veten duke thënë se forca më të mëdha nga ne na kishin pushtuar mendjen dhe zemrën. Por e di çfarë? 

Djalli jemi ne. Ne fshihemi pas emrit dhe figurës së tij. Ai, qenie e mbinatyrshme që i detyron njerëzit t’i nënshtrohen kurse ne, qeniet e brishta. Viktimat. 

Pallavra! Po, po. Pallavra. Asnjë nuk na detyron. Ne duam dhe veprojmë ashtu. Ne, ndyrësirat, jemi Djalli vetë. Ne nuk duam. Ne shtiremi. Ne duam vetëm që të tjerët të vuajnë njësoj si ne. Ne vuajmë nga zilia e xhelozia e sëmurë. Ne duam që të poshtërojmë. Ne duam t’i bëjmë të ndihen keq. Në fakt, mundohemi të mbushim atë vrimën e zezë që kemi në vend të zemrës me kënaqësi. Por kënaqësia jonë ka humbur në terr bashkë me pafajsinë tonë. Dikur ishim shenjtë dhe ne…

31 Tetor

Zyrtarisht, dita e fundit e muajit tim. 
Ishte muaj i bukur, në përgjithësi. Me ulje e ngritje, me surpriza e të papritura. Me ndjenja shumë. E ndoshta kjo është pjesa më e bukur. Të jesh vulnerabël ndërsa dëgjon shprehje ndjenjash. Kur të thonë sa shumë të duan e sa të respektojnë. 

E dashurinë e gjen kudo, or mik. E gjen tek vetja e tek të afërmit. E gjen mes miqsh e shokësh. E gjen në përditshmëri. E gjen dhe aty… 

Ndaj, ju lutem sërish. Dashuroni fort me mish e shpirt. Dashuroni e mos kini frikë se do t’ja u marrin për dobësi. Lum ai që dashuron e s’druhet ta pranojë. Ai po që di ta shijojë momentin. 

Koha kalon shpejt. Bëj diçka tani para se të jetë vonë. Bëjë për veten. Pastaj për ata që do. 

Dhe mbi të gjitha mos harroni të ëndërroni dhe të ngulmoni fort për objektivat tuaj. Dikush krenohet me ju. Kudoqoftë…

Xhes’

Përpara mesnatës

Po më duket vetja si Hirushja sot. Që po nxitoj të shkruaj pa ardhur mesnata. 

E për çfarë të flas sot? 

A mund t’ju flas për librat? Për njerëzit që adhuroj? Ata që lexojnë, ata që të tregojnë për një libër të ri, ata që t’i dhurojnë dhe ata që të dëgjojnë. 

Më shohin shpesh çuditshëm kur nxjerr librin në lokal a në autobuz. Kur qesh apo shtrembëroj buzët. Ka dhe nga ata që më buzëqeshin. Mbase dhe më shajnë. 

Por unë s’dua t’ja di. Vazhdoj në botën time, krah për krah me personazhet duke jetuar dhe përjetuar çdo gjë që ata kalojnë. 

Dua që një ditë të frymëzoj një vogëlush a vogëlushe. Dua që tu thonë prindërve se duan të bëhen si ajo vajza me libër në dorë, e cila sa herë e hap librin e nuhat dhe sa herë e mbyll e shtrëngon fort në kraharor. Si të jetë duke mbajtur dikë që do. 

E në fakt, unë i dua. Sepse vetëm ato më largojnë nga realiteti. Më mësuan fluturimin kur isha e vogël dhe si të ëndërroj dhe tani që jam 23. 

29

Sa më shpesh dëgjoj për raste fatkeqësish apo ndarjesh nga jeta, si rasti i Adelajdës sot, më kujtojnë faktin se sa e shkurtër është jeta. Se sa të pambrojtur jemi nga pasiguria e së ardhmes. 

Kështu kuptoj se duhet të duam sot, të flasim sot dhe të mos mendojmë më për asgjë. As për fjalët e botës, as për pasiguritë tona, as për frikërat. 

Jeta është më e shkurtër se sa ne mendojmë. Ndaj, ta shijojmë ndërkohë që e kemi shansin. Të shijojmë ditët me diell e shi. Të duam të ftohtin e hidhur të mbrëmjes dhe të nxehtin përvëlues të mesditës. Të dashurojmë zhurmën dhe qetësinë. Të duam njerëzit që na rrethojnë e tu buzëqeshim kalimtarëve të rastit. 

T’i bëjmë tani. Para se të jetë vonë…